SOS

Socorroooooo, desapareceume a última entrada do blogue, ein???? estas cousas pasan???? parece que sí, total tampouco era gran cousa, máis un desafogo persoal que algo de gran interese.

Por outra banda vou utilizar esta entrada para facervos partícipes dunha gran nova, a que lle veño dando voltas nos últimos tempos: VOU DEIXAR O BLOGUE, non o vou borrar nen pechar nen nada de iso, pero sí que o vou deixar de lado durante un tempo, non sei se será algo definitivo ou o voltarei a retomar co tempo, o que teño claro é que vou seguir estando presente nos vosos blogues comentando as miñas chorradas ata que vexa a miña foto e abaixo o titular: NON SE LLE PERMITE A ENTRADA O BLOGUE jejeje.

Comencei con este caderno un martes 26 de febreiro do 2008, xa choveu, nevou e fixo sol. Aquel día non sabía moi ben o que buscaba, o que pretendía. Agora un ano e medio despois sei o que atopei: un anaquiño onde me poder expresar con liberdade, máis mal ca ben, todo hai que dicilo. Pero sobre todo, atopei a uns blogueiros que me deixan sen verbas cada vez que entro nos seus recunchos, só por iso mereceu a pena ter aberto este espazo.

Seguímonos vendo pola rede, e o mellor volto... sí é unha ameaza jejejeje

Moitas gracias a todos os que comentastes algo nesta casa, os que ledes e non comentades, a todos, GRACIÑAS.

ATA SEMPRE!!!

verbas

¿Cal é a verba que máis me gusta do galego?

mmmmm

morriña???

agarimo???

bolboreta???

bico???

NON

a verba que máis me gusta é

CARALLO

sí, sí, como sona coas suas sete letras. Gústame por motivos evidentes, pero ademáis por ser unha das verbas que máis usos ten nunha conversa entre galegos, en realidade con que haxa un galego é dabondo ;)

Admiración: carallo, vaia cochazo!!!

Positivamente: vai un día de carallo!!!

Negativamente: vai o carallo!!!

Enfado: qué carallo!!!

Incredulidade: bueno carallo bueno!!!

Cansancio: estou ata o carallo!!!

Hai ata frases feitas:

No carallo vintenove,no quinto carallo (versión molona do quinto pino) : Cando algo queda moi lonxe.

Manda carallo na Habana: din que o dixo Colón cando os reis o mandaron ó carallo (jijiji)

Por non falar da familia, que é familia numerosa: carallada, carallán, caralludo, escarallado...

Pois eso que pasedes un finde caralludo!!! Biquiños

Rúa Travesa, número 29. SANTIAGO DE COMPOSTELA (onde senón???)

terapia

Forges (como non)

Hola a todos!

Chámome María e estou aquí porque ás veces dubido se teño eso que a xente chama "vida".

Non teño unha hipoteca que me obrigue pagar ata a xubilación e máis alá, en contra teño un apartamento alugado...buaaaaa

Non teño un coche grande e potente pagado a prazos, en contra estou pensando en mercar un pequeno, o máis barato do mercado, para o poder pagar ó contado... buaaaaa

Non vivo nunha gran cidade que me permita facer cousas ó sair do traballo , en contra vivo nun pobo pequeniño que me permite quedar en cinco minutos coas nenas pra tomar algo o saír do curro.... buaaaaa

Non teño un posto de responsabilidade dentro da empresa e non oposito para tentar ser funcionaria, en contra levo sete anos traballando na mesma empresa sen posibilidade de ascenso e co espada de Damocles do paro sobre a cabeza...buaaaaa

Agora é o momento no que me animades e me decides que realmente non teño vida pero que podo saír de este pozo, podo meterme nunha hipoteca, podo financialo coche, podo opositar, podo irme a vivir a unha cidade... todo é cuestión de forza de vontade, poderei ter unha VIDA, por fin despois de 32 anos...

feliz

Andaba eu arranxando o mundo, pensando ata que punto a xente é mala (diferenciar de chunga), fai cousas malas, ata que punto che afectan a tí, vamos que andaba mirando para os pés sumida nestes pensamentos negativos, cando seguindo un impulso virei a ollada para o ceo, e vin este sol de setembro, e vin a miña familia, as miñas nenas, o meu neno, vin saúde, vin os cartos precisos para ter todo o necesario e un pouquechicho máis, vin risos, bicos, agarimos, noites de troula, viaxes, vin melodías, poemas, libros, vin a xente que non está pero estivo, vin intres do pasado, vin o momento presente, e non vin o futuro porque o outro día esnaquicei a bola de cristal.

As veces angustiamonos por buscar o que non está o noso alcance pensando que eso nos fará felices, e as veces a felicidade está en saber valorar o pouco, bastante, moito que temos. Eu pola miña banda decidín a partir de hoxe non me volver a comer a cachola con historias que o fin e o cabo non teñen importancia e comezar a disfrutar e a valorar todo o que teño, que é moito.

Porque todos temos motivos para ser felices, temos que procurar atopalos aínda que se agochen, que as veces xogan con nós os caralludos.

Eu hoxe son feliz... veremos mañá ... :):):)

"¿Qué hace falta para ser feliz? Un poco de cielo azul encima de nuestras cabezas, un vientecillo tibio, la paz del espíritu"

ANDRÉ MAUROIS

facer...ou non facer...

A veces sentimos que lo que hacemos es tan solo una gota en el mar, pero el mar sería menos si le faltara una gota.
MADRE TERESA DE CALCUTA


Casi todo lo que realice será insignificante, pero es muy importante que lo haga.
MAHATMA GANDHI

As máis das veces deixamos de facer cousas por pensar que van servir de pouco, que a actuación dunha persoa soa non vai a trocar nada. Se todos pensaran o mesmo ninguen faría nada. Hai que ser realista e non perder o contacto dos pes na terra, pero o mesmo tempo saber que se actúas correctamente aínda que sirva de pouco, a túa actuación sempre estará ahí.

A actitude mais doada ante os problemas é a de "a sociedade está montada así, eu só non vou trocar nadiña, bla bla bla bla". Algo sí vas a trocar, cando menos o teu xeito de velas cousas e a satisfacción de te sentires ben contigo mesmo.

Toda esta reflexión ven porque estou a leer un escrito sobre Teresa de Calcuta e quedo abraiada, aínda que un pensa que xa o coñece todo sobre esta muller, acábate impresionando igualmente.

Bon finde!!!

lei seca

Estamos en época de prohibicións, érache o que nos cumpría, non nos chega coa crise e coa gripe agora ademáis:

Non podemos correr pola rúa: se a tua avóa, xorda coma unha tapia, está a punto de ser atropelada por un autobús escolar, non se che ocorra correr para salvala, mellor vai encargando unha coroa, lembranza do teu querido neto.

Non podemos cantar na rúa: ten coidado co mp3 e o tarareo, será por se chove?
Non podemos xogar coa pelota na rúa: os nenos a casa, a xogar coa consola ou a ver a Esteban na tv.
Non podemos beber nen comer na praia: hai que saír da casa bebido e comido, que diran os que venden neveiras de praia???
Non podemos escoitar música na praia nen tampouco podemos ir en traxe de baño polo paseo marítimo: aquí os que venden os pareos estarán contentos, aínda que en pareo poderase ir o chiringuito ou tampouco???
...
...
Fágome unha pregunta, o que redacta estas prohibicións vai a praia? fai footing pola rúa? ten mp3? ten fillos? é humano???

Realmente a solución ós problemas radica na prohibición? Non sería mellor actuar dende a educación en certos valores fundamentais que fixeran innecesarias certas prohibicións?

Para cando unha que prohiba os políticos rirse de nós???

javier marías

Quizás estemos hechos de lo que fue y lo que pudo ser
JAVIER MARÍAS

Nunca leera nada de Javier Marías, a excepción dalgún que outro artigo de opinión. Decidín adentrarme na súa literatura con esta novela "Mañana en la batalla piensa en mí", supoño que me chamou a atención o título. Cando fixen a elección non tiña nin idea de que era unha cita de Shakespeare.

Aínda que hai momento nos que a lectura se fai un pouco pesada, gustoume o xeito que ten de narrar, fluído, misturando datos, ideas, persoaxes... como trata temas como a morte, o engano, os remordementos dunha forma tan natural como a vida mesma.

Para mín é un dos libros nos que a medida que avanzas na súa lectura vaste dicindo: "claro, eso é o que sempre pensei eu de ese tema, pero nunca din expresado en palabras", lembroume un pouquechiño a literaruta de Paul Auster.

Creo que seguirei lendo a este home.

enriba...debaixo

Se hai algo que me poña de mal humor e faga sacar todo o malo que levo dentro é a xente que se cree superior ós demáis, ben sexa por teren máis cartos, máis estudios, máis sorte na vida, un traballo mellor que o teu...

Onte asistín a humillación dun empregado por parte dunha "señora" diante dunha chea de xente que estaba a agardar o seu turno, entre eles eu. A muller era das típicas persoas que con só un vistazo e sen necesidade de cruzar unha palabra te das conta de que vive nun mundo superior o dos demáis mortais.

Eu non podo saber, nin quero, nin me interesa o máis mínimo quen tiña razón no tema, quizais a "señora" tiña os seus motivos para estar molesta, pero para mín perdeu toda a razón dende o momento en que se dirixiu ó empregado coma quen lle fala a un verme que ande polo chan antes de proceder a pisalo, e dende o momento en que o fixo diante da xente sen ter a educación precisa para baixala voz o xusto para que non nos enteráramos o resto, que nada nos importaba a súa historia.

Podo imaxinar o que pasou despois de saír do banco. Chegaría á cafetería onde quedaría coa sua amiga Mariví para tomar un café descafeinado con sacarina, leite desnatado e con pouca espuma

"-Vengo totalmente indignada, que se creen estos del banco, que me pueden tratar como si fuera una cualquiera, hábrase visto, que falta de respeto y de educación, ahora que te digo una cosa: me han escuchado, el banco lleno de gente. Tú te crees que me querían hacer pasar al despacho, no no no,... ahora que les dejé bien clarito quien era yo y que a mí no se me hacen estas cosas, faltaría más.

-Qué me vas a contar, a mi hija Jennifer le pasó un caso parecido. El bedel, sí ese que tiene un hijo que anda metido en la droga, que yo ya no sé como puede estar trabajando en un colegio privado, la verdad, pretendía que..... "

bla bla bla bla bla bla

SOS!!!!!

Bon finde!

atención

ATENTO

Entre los elegidos por Ivonne Reyes

para GANAR 1 MILLÓN estás tú!

SIN SORTEOS! La mujer de Jesulín es:

1) CAMPANARIO

2) TALONARIO,

envía 1 o 2 al ****

Antes de nada comentar que esta entrada está baseada en feitos reais, coma sempre a realidade supera a ficción en moitos casos, este é un deles.

Sete da tarde, uffff aínda unha hora para rematala xornada laboral. pi pi pi pi, unha mensaxe... quén será??? (si, non estou acostumada a recibir moitas) o texto comezaba pedindo atención, e claro unha que é ben mandada ahí co aparello na man super atenta. Son unha das persoas (poucas, seguro) elexida por unha tal Ivonne Reyes, agarda que pense quen diaño era esta muller, ah sí xa lle poño cara. Pois eso que me elexiu a mín por ser eu (ó mellor enterouse de que xa son chunga, eso asusta) para gañar un millón, o que aínda non me queda moi claro é de que é o millón: de euros, de mensaxes chorras gratis, de pastillas de Tamiflu, de cds de Baute e a Sánchez, un millón de gracias??? Tanto ten, o importante é que é sen sorteos, sí sí así sen máis.... só teño que contestar a unha pregunta.

Aquí comeza o difícil, xa o imaxinaba, ninguén regala nada. Cómo se chama a muller de Jesulín, Campanario ou Talonario. Agora me arrepinto de non ver os programas do corazón, qué difícil, non sei se prender tele 5, buscar en internet ou chamar a miña nai... pero é que teño unha corazonada.... creo que a sei sen pedir axuda.... estou case segura.... voume arriscar e mandalo sms...

Sí señores e señoras, nenos e nenas, rapaces e rapazas, respostei 2. E volvino respostar na segunda mensaxe, e na terceira, e na cuarta, e cando xa me cansei de enviar sms parei, paso do millón, anque estou segura de que acertara a resposta.

Unha mágoa!!!

volta

Chegou Setembro e con el a volta; a volta o traballo despois das vacacións; a volta á clase; a volta á roupa amorosa; a volta a rutina do inverno.

Este ano parece que a cousa vai a estar máis difícil do acostumado, seguimos coa crise económica, que de momento non parece que queira remitir, por moito que digan os que mandan. E por se fora pouco e non nos chegara coa de toda a vida chega a gripe A, onde vai aquela inofensiva do nariz coma un pemento, a tos cavernosa e a cabeza estalando que se curaba con sete días na cama coa bolsa de auga quente e metendo a cachola na pota con eucalipto???.

Eu tras pensalo e tras escoitar distintas opinións, este é un deses casos raros nos que cada persoa ten unha opinión formada e indiscutible, vou optar por non preocuparme e por evitar ver ou leer as novas, que non fan máis que meternos cada vez máis medo, non sei se por afán informativo ou por algún interese ou negocio oculto.

O que non quero tampouco chegar a facer é o de deixar de dar bicos, apertas e tocamentos varios, porque se me quitan o contacto humán, non sei se me merece máis a pena collela gripe.

Como diría aquel roedor da miña época: non esquenzades super mineralizarvos e vitaminarse!!!

mal día???

O outro día non andaba de moi bon humor, volta das mini vacacións, mesa da oficina ata arriba de papeis, o teléfono soando sen piedade e todo o mundo querendo as cousas para antes de onte... non me gusta traballar baixo presión e non a levo nada ben, así que aproveitando que tiña que saír a correos e máis o banco, apaguei o ordenador, pechei a porta e a tomar ó aire.

Tiven que lle facer un encargo a miña nai na farmacia e alí atopeime cunha señora que facía ben tempo que non vía, é unha desas persoas admirables por manter un sorriso eterno na cara a pesar de todo o malo que lle acontece, unha desas persoas que fan que te sintas ben só con adicarche unha mirada... e adicouma, unha mirada, un sorriso, un María canto tempo!!!!, unha aperta e catro bicos, dous e dous, según ás súas propias palabras para todo o ano.



Ainda despois me atopei coa nai dunha amiga e cun veciño, que facía tamén ben tempo que non vía, uns contos, uns risos, desos que che saen de dentro, desos que cando te separas da persoa segues con el debuxado na cara durante un anaco.



Enredei bastante, case non dou chegado a oficina, pero cheguei e cheguei de bon humor. Nestos días, máis ca nunca, alédome de vivir nun pobo como Chantada, cunha xente maravillosa e coa posibilidade de atopalos polas rúas.



Eles non o saben e seguramente nunca o chegaran a saber pero aledaronme o día, eso non hai cartos que o paguen, pero ó mellor unha entrada de blog sí...



Bon finde!!!

amistade

Si sientes que todo perdió su sentido, siempre habrá un ¨te quiero¨, siempre habrá un amigo. Un amigo es una persona con la que se puede pensar en voz alta.
Ralph Waldo Emerson

Hai poucas cousas mellores que compartir intres coa xente que te quere e a que queres, esa xente que te aprecia por ser como eres sen te pretender trocar, que atura os teus días malos e se ri coas túas bromas.

Xente na que podes confiar, que te anima cando o precisas e que comprende como te sintes sen necesidade de explicarllo con palabras.

Xente coa que compartes momentos bos, malos e regulares, vivencias que lembrar con agarimo ó redor dunha mesa nun local calquera.

Xente coa que non tes que andar con reviravoltas, á que lle podes falar de fronte e craro.

É difícil atopar xente coa que poder compartir todas esas sensacións e mil máis, o máis difícil é que eles o queiran compartir contigo tamén, o que lle dan en chamar reciprocidade.

Por eso eu dou as gracias a quen corresponda.

Agora podería pechar a entrada con intres musicais estilo Amaral (son mis amigos ohhhhh), ou tantas e tantas cancións, pero tócalle a este slide pq. aínda non puxen fotiños das festas de Chanta e así aproveito.

Biquiños para os que están nas fotos e para os que non tamén(xa sabedes, non están todos os que son)!!!

GRACIÑAS!!!

de fachadas e interiores

Todos ven lo que tú pareces, pocos sienten lo que tú eres.
Maquiavelo

Hoxe, despois da lectura dun artigo de opinión sobre a forma de vestir no verán da xente, pregúntome se realmente é tan importante a forma de vestir dunha persoa en determinado intre, porque se e así vou ter que tomar máis en serio a decisión de cada mañá ante o roupeiro, nunca máis o de elexir unha camiseta porque sexa a primeira da morica de roupa, ou un pantalón porque sexa o único planchado.

Se alguén entra en chanclas nun restaurante estalle a faltar o respeto a alguén¿? Sería mellor que entrara vestido con traxe e garabata e se adicara a berrarlle os camareiros¿?

Resulta cando menos inquietante que nos tempos que corren aínda xulguemos as persoas por como van vestidas, coma se unha prenda de roupa tivera o poder de nos dar educación ou respeto, ogallá fora tan doado, sería cuestión de ir de compras.

roi

Estes días que estamos de festas tivemos visita na casa, aquí vos deixo as fotiños do neno máis guapiño do mundo mundial jijiji.
Vou telo blog un pouquechiño abandonado, entre as festas e as vacacións non dou feito.
Pasalo ben e biquiños para todos!!!

adiante...

No enumeres jamás en tu imaginación lo que te falta. Cuenta, por el contrario, todo lo que posees; detállalo si es preciso hasta con nimiedad, y verás que, en suma, la vida ha sido espléndida contigo.
Amado Nervo

Lembrabamos onte na casa, de tertulia, cando subíamos o fogar dos meus avós (onde vivimos agora) e nos bañabamos "por partes", porque non había bañeira nen auga quente. Era unha risa, porque entre quentar a auga nunha pota enorme, que parecía a marmita da poción máxica, levala ata o baño, que a condenada pesaba de carallo, misturar a auga coa fría, nunca había xeito de conseguir unha temperatura ideal...e non che digo nada como quedaba o baño...todo estrado que che levaba máis tempo limpar os destrozos que bañarte tí....

É curioso como as cousas que nos parecen hoxe imprescindibles non son tal, é máis, nós mesmos vivimos sen elas sen sentir a súa necesidade.

Quén se imaxina a vida hoxe sen mando a distancia, sen ordenador, sen teléfono móvil, sen bañeira, sen calefacción. Estamos tan afeitos a todos estos obxetos que se nos presentan como indispensables cando non fai tanto non sabíamos nin da súa existencia.

De cando en vez, non está de máis mirar hacia atrás, aínda que só sexa para valorar todo o que temos hoxe, que é moito máis do que poderían soñar os nosos avós. Así disfrutaremos máis de todas esas cousas e deixaremos de laiarnos polo que non temos.

...sobre gustos...

Gústame:
velos debuxos animados
ollar un ceo estrelado
comer con fame
poñer ás zapatillas o chegar á casa
ollar á xente pola rúa
leer
viaxar
investigar todo o que me arrodea

…
pero sobre todo gústame facelo parvo

Gustaríame:
que trocara a programación da tv
que non houbera tanta contaminación
que ninguén pasara fame
que todo o mundo tivera un fogar
que a xente mirara máis aló do seu embigo
que a cultura fora un valor en alza
que non existiran as fronteiras
que aumentase o presuposto para investigación
...
pero sobre todo poder seguir facendo o parvo SEMPRE

sorriso

Una gran sonrisa es un bello rostro de gigante.
Charles Baudelaire

10 razóns para sorrir:

1. Porque equivale a unha masaxe facial

2. Porque embelece o rostro

3. Porque axuda a esquencer as preocupacións

4. Porque abre as portas das relacións cos demáis

5. Porque crea felicidade ó seu arredor.

6. Porque aluma e quenta

7. Porque é de balde

8. Porque non leva moito tempo

9. Porque é un agasallo que calquera pode dar

10. Porque é algo que non che van poder roubar nunca

Por todo isto e por mil razóns máis...

mil sorrisos para todos!!!

Por una mirada, un mundo;
por una sonrisa, un cielo;
por un beso... ¡Yo no sé
qué te diera por un beso!
Gustavo Adolfo Bécquer
RIMA XXIII